از حضرت العبد : محمد تقي بهجت هر چه هست و نيست ، در " الا ليعبدون " است .در عبودست خداوند است ، در تحصيل رضاي خداوند است : در اعتقادات و عمليات ؛بايد بدانيم که حق ميل به يمين و يسار نداريم ، بايد فقط در صراط مستقيم باشيم . [ ان عبدوني هذا صراط المستقيم ] . بايد بدانيم که تمام سعادت در اين است که موفق باشيم در عزم ثابت و مستمر ، بر ترک معصيت : در اعتقادات و عمليات .بايد همين را از خدا بخواهيم که موفق باشيم به اينکه ، در هر آن و در هر کجا هستيم ، فقط و فقط رضاي خدا را در نظر داشته باشيم . بخواهد برويم ، بخواهد بايستيم .و نبايد آني غفلت  از همين يک کلمه داشته با

چهل سال براي خودت بودي !يعني 480 ماه ، يعني 14600 روز .چهل سال هر چي دلت خواست ، گفتيچهل سال هر چي دلت خواست ، ديديچهل سال هر چي دلت خواست ، شنيدييعني چهل سال هر چي دلت خواست ، كردي .بيا و چهل روز براي خدا باش ! فقطچهل روز .يعني هر چي دلت خواست ، نگو !هر چي دلت خواست ، نبين !   هر چي دلت خواست ، نشنو !يعني چهل روز هر چي دلت خواست ، نكن .  فقط همين ؛     

 بي دلي مي گفت در پيش خداي  :که اي خداي آخر دري بر من گشايرابعه آنجا مگر بنشته بود ، گفت  :اي عاقل کي اين در بسته بود  ؟!در گشا دست اي پسر ليکن تو رويسوي آن در کن ، مراد خود بجوي از : عطار بي دل : مراد در اينجا ، غافل است .در پيش خداي : کنار خانه کعبه .رابعه : عارفهء قرن چهارم .